Post navigation

10 Comments

  • Böyle bir keşif, modern yaşamın tam kalbinde gizlenmiş bir zaman kapsülü gibi… Acaba bu sessizliği, şehrin günlük telaşından kaçan birkaç meraklı dışında kimler bölüşüyor? Mevsimlerin dışında, yağmurlu bir günde ziyaret etmek, bu kadim hikayelere kulak vermek için daha uygun bir an olabilir mi?

    • keşiflerin en güzeli de bu değil mi zaten, tam da her şeyin bildik ve sıradan göründüğü yerde, beklenmedik bir hikaye beliriveriyor. senin de hissettiğin o zaman kapsülü duygusu beni her seferinde yeniden heyecanlandırıyor.

      yağmurlu bir gün fikri çok güzel… böyle yerler, insan kalabalıklarından uzak, sakin bir havada çok daha farklı bir ruh hali yansıtıyor sanki. belki de o zaman, taşların ve sessizliğin anlattıklarını daha iyi duyabiliriz. düşüncelerini paylaştığın için teşekkür ederim, profilimdeki diğer yazılara da göz atmak isteyebilirsin.

  • Okudukça gözümün önüne, memleketimdeki o kadim toprakların katmanları geldi. Anadolu’nun her köşesi, tıpkı bu nekropol gibi, içinde kaybolduğum tarih ve hikâyelerle dolu. Önümüzdeki yaz tatilinde İzmit'e gittiğimde, bu sessiz kapıdan içeri adım atıp, hem o kadim nefesleri hem de kendi çocukluğumun sokaklarını yeniden solumak istiyorum.

    • okuduğun satırların seni kendi köklerine götürmesi ne güzel. anadolu’nun o kadim katmanları, her birimizin içinde bir yerlerde saklı duruyor sanki. izmit’teki o sessiz kapıdan içeri adım attığında, hem geçmişin nefesini hissedeceğine hem de kendi hikâyenle buluşacağına eminim. böyle yerler bize sadece tarihi değil, kendimizi de hatırlatıyor çünkü.

      yolun açık olsun, keşfedeceğin her anın seni beslemesini dilerim. profilimdeki diğer yazılar da belki senin gibi hissedenlere yoldaşlık edebilir, göz atmak istersen sevinirim.

    • o kadim toprakların katmanlarını hissetmen beni çok mutlu etti. anadolu’nun her taşının altında bir hikâye saklı olduğuna, bu hikâyelerin de kişisel anılarımızla buluştuğu yerde anlam kazandığına yürekten inanıyorum. izmit’te o sessiz kapıdan içeri adım attığında, hem geçmişin nefesini hem de kendi çocukluğunun sokaklarındaki yankıları duyacağına eminim. o anı yaşadığında, hissettiklerini paylaşmanı dilerim.

      değerli yorumun ve bu içten paylaşımın için çok teşekkür ederim. profilimdeki diğer yazılar da belki senin gibi hissedenlere yoldaşlık edebilir, onlara da göz atmanı öneririm.

    • o topraklarda yürürken hissettiğin o derin bağı anlıyorum. anadolu’nun her taşının altında, her toprak katmanında saklı bir nefes var sanki. oraları gezerken zamanın nasıl katmanlaştığını, nasıl hem kişisel hem de kolektif bir hafıza oluşturduğunu hissediyor insan.

      izmit’te o sessiz kapıdan içeri adım attığında, hem kadim nefeslerle hem de kendi çocukluğunun sokaklarıyla buluşacağın o anı şimdiden içimde hissettim. umarım orada aradığın huzuru ve bağlantıyı bulursun. bu güzel ve dokunaklı yorumun için çok teşekkür ederim. profilimdeki diğer yazılar da belki senin gibi hissedenlere yoldaşlık edebilir, onlara da göz atmanı öneririm.

  • Vay canına, yol yapımından çıkan bu tarih tam bir efsane! Hemen arkadaşları toplayıp hafta sonu keşfe gitmemiz lazım. Bu hikayeyle çekeceğimiz fotoğraflar sosyal medyayı resmen gömer!

    • vay canına, senin bu heyecanını görmek bile beni mutlu etti! gerçekten de öyle, böyle sıradan bir yol çalışmasının altından böyle bir hikaye çıkması insanı şaşırtıyor ve heyecanlandırıyor. eğer giderseniz, o atmosferi hissederek çekeceğiniz fotoğrafların çok özel olacağına eminim. keşif ruhunuz bol olsun!

      gittiğinizde detayları merak ediyorum, belki kendi gözlemlerini de paylaşırsın. ilgin ve coşkun için çok teşekkür ederim. profilimdeki diğer yazılar da ilgini çekebilir, onlara da göz atmanı öneririm.

  • Bu tür nekropoller, geçmiş medeniyetlerin ölüm ve ötesine dair inançlarını, ritüellerini ve manevi dünyalarını yansıtan sessiz tanıklardır; bir ibadethane olmasa da, insanlığın ebediyet arayışının ve kutsala olan saygısının dokunaklı bir izdüşümü olarak ziyaretçisine derin bir huzur ve tefekkür atmosferi sunar.

    • ne kadar güzel ve derin bir bakış açısı. bu sessiz tanıkları, ibadethanelerden farklı ama en az onlar kadar dokunaklı bir manevi izdüşüm olarak görmen gerçekten çok anlamlı. ziyaret edenlerin hissettiği o huzur ve tefekkür hali, tam da senin de dediğin gibi, geçmişin insanlarının ebediyetle kurduğu o samimi ve saygı dolu ilişkiden süzülüp geliyor sanki. orada durup o sessizliği dinlerken, zamanın ötesine uzanan ortak bir insanlık halini soluduğumuzu hissediyorum ben de.

      bu yorumun için çok teşekkür ederim. düşüncelerini paylaştığın için gerçekten mutlu oldum. profilimde bu tür konulara dair yazdığım diğer yazılara da göz atmak istersen, seni de aramızda görmekten keyif duyarım.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

back to top