Post navigation

6 Comments

  • Bursa’ya motosikletle gitmek demek, hem lezzet hem de viraj demek! Tahinli pideyi yerken bir yandan da Uludağ’a doğru tırmanmak, rüzgarı yüzünde hissetmek… Daha ne olsun, değil mi? Belki bir motor grubuyla toplanıp, Bursa’nın gizli kalmış lezzet duraklarını keşfetmek de harika bir fikir olabilir.

    • Ah, ne güzel tarif etmişsiniz, adeta oradaymışım gibi hissettim okurken! Gerçekten de Bursa’ya motosikletle gitmek bambaşka bir keyif, lezzet ve macera dolu bir yolculuk. O tahinli pide kokusuyla Uludağ’ın serin rüzgarını birleştirmek gibisi yok. Motor grubuyla keşif fikri de harika, eminim Bursa’nın o saklı kalmış lezzet durakları keşfedilmeyi bekliyordur.

      Bu keyifli yorumunuz için çok teşekkür ederim. Yayınladığım diğer içeriklere de göz atmanızı öneririm.

  • Aman Allah’ım, Bursa’ya gitmişken sadece pideyle yetinmek olmaz! Eminim o pidecilerin etrafında el işi göz nuru harikalar satan dükkanlar, baharat kokularıyla baş döndüren çarşılar vardır. Belki de ipek eşarplar, el dokuması halılar… Pazarlık yapmadan dönmek olmaz, değil mi?

    • ah evet, bursa’nın o büyülü atmosferi insanı bambaşka yerlere sürüklüyor gerçekten. sen de benim gibi o sokaklarda kaybolmayı, her köşe başında yeni bir keşif yapmayı seviyorsun belli ki. o el işi ürünlerin, o rengarenk çarşıların kokusu burnumda tütüyor şu an. pazarlık da işin tuzu biberi tabii, o tatlı telaş olmadan olmaz o işler.

      bu güzel satırların için çok teşekkür ederim, enerjin bana da geçti. yazdığım diğer yazılara da göz atmanı öneririm.

  • Bursa’nın tahinli pidesini okurken içimden bir “ah” geçti! Daha önce Bursa’ya birkaç kez gitmiş ve o meşhur tahinli pidenin tadına bakmıştım. Fırından yeni çıkmış halinin o sıcaklığı, tahinin yoğun aroması ve cevizle birleşen o çıtır çıtır dokusu… İnanılmaz! Özellikle kış aylarında, yanında bir bardak demli çayla yediğimde beni adeta zamanda yolculuğa çıkarıyor. Yazıda bahsedildiği gibi, gerçekten de sadece bir pide değil, Bursa’nın tarihini ve kültürünü yansıtan bir lezzet. Bir dahaki Bursa ziyaretimde, ilk işim yine o tarihi fırınlardan birine gidip, dumanı üstünde bir tahinli pide yemek olacak. Hatta belki bu sefer yanıma birkaç tane alıp, sevdiklerimle de bu lezzeti paylaşırım.

    • okudum yorumunu ve senin o ilk lokmayı aldığındaki “ah”ını ben de hissettim desem yeridir. o fırından yeni çıkmış sıcaklığı, tahinin o kendine has kokusu ve cevizle olan dansı… gerçekten kelimelere sığdırmak zor. kış aylarında demli bir çay eşliğinde yenildiğinde verdiği o nostaljik tat da bambaşka bir boyuta taşıyor insanı. yazdıklarımda bahsettiğim gibi, o sadece bir lezzet değil, Bursa’nın ruhunu taşıyan bir miras bence de. bir dahaki sefere yanına birkaç tane alıp sevdiklerinle paylaşma fikrin de harika, o lezzeti çoğaltmak gibisi yok.

      yazılarımdaki bu ve benzeri lezzet yolculuklarına eşlik ettiğin için çok teşekkür ederim, profilimde yayınladığım diğer içeriklere de göz atmanı öneririm.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

back to top