Post navigation

6 Comments

  • Ah, Erişteli Yeşil Mercimek! Bu yemeğin adını duyunca bile içim ısınıyor. Ankara’da okurken, öğrenci evimizin müdavimiydi bu lezzet. Annemin yaptığı kadar olmasa da, o zamanlar bile ne kadar kıymetli bir yemek olduğunu anlamıştım. Mercimeğin o topraksı lezzeti, ev yapımı eriştenin sıcaklığıyla birleşince ortaya adeta bir şölen çıkıyor. Üzerine pul biber ve nane serpip, yanında turşuyla yemesi ise bambaşka bir keyif. Şimdi bile canım çekti desem yeridir, en kısa zamanda yapmam lazım! Belki içine biraz da kavrulmuş soğan eklerim, annemin sırrıydı bu, yemeğe ayrı bir lezzet katıyor. Ankara’ya yolum düşerse, ilk işim şöyle güzel bir esnaf lokantasında Erişteli Yeşil Mercimek yemek olacak.

  • Aaah, erişteli yeşil mercimek mi? Ben Ankaralıyım, o yemeği bilmemek ayıp olur valla. Annem hala yapar, kokusu burnumda tüter şmdi. Ankara’ya yolun düşerse sadece yemekle kalma, Anıtkabir’i de mutlaka gör, hele bi de müzeleri gez derim ben, pişman olmazsın.

  • Ankara sofrasının bu lezzetli klasiği, beni daha çok bir hamam sefasına ya da şifalı termal sularda dinlenmeye götürseydi keşke. Belki de yemeğin yanında, rahatlatıcı bir masaj sonrası içilen bitki çayı eşliğinde sunulsa, tam bir yenilenme deneyimi olurdu. Kim bilir, belki bir sonraki Ankara ziyaretimde, bu yemeği yediğim mekanda böyle bir spa sürpriziyle karşılaşırım.

  • Erişteli yeşil mercimek mi? Güzel yemekmiş, afiyet olsun! Ama ben asfalta açım, virajlar çağırıyor beni. Ankara’dan çıkıp şöyle Bolu dağlarına doğru bir gazlasam, ne güzel olurdu. Belki bir gün rotamı Ankara’ya çevirir, bu yöresel lezzeti yerinde tadarım. Rüzgarın sesi, motorun ritmi… İşte benim yemeğim bu!

  • Aaah, eriştelee mercimek mi? Ben Ankaralıyım, çocukluğum bu yemekle geçti desem yeridir. Annem o kadar cok yapardı ki, bazen bıktığımı zannederdim ama şimdi özlüyorum o günleri. Ankara’ya gelirseniz sadece bu yemeği değil, Beypazarı güvecini de mutlaka deneyin, pişman olmazsınız. Hatta mümkünse Beypazarı’na da uğrayın, cok gzel bi yer.

  • Ah, Erişteli Yeşil Mercimek! Bu yemeği okurken bile burnuma o tanıdık, sıcak kokusu geldi. Ankara’da öğrenciyken sık sık yediğim, beni evimden uzakta olduğum zamanlarda bile memleketimin sıcaklığıyla saran bir lezzet. Özellikle kış aylarında, soğuktan titreyerek geldiğim öğrenci evinde annemin yemeğini hatırlar, içimi ısıtırdı. O zamanlar pek kıymetini bilmezdim ama şimdi, farklı şehirleri gezip farklı lezzetler tattıktan sonra, bu yemeğin ne kadar özel olduğunu daha iyi anlıyorum. İç Anadolu’nun o kendine has sadeliği ve samimiyeti, bir tabak Erişteli Yeşil Mercimek’te adeta vücut buluyor. En kısa zamanda yapıp, o günleri tekrar yaşamak istiyorum. Yanında da turşu ve köy ekmeği olursa değmeyin keyfime!

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

back to top